Sztuka uprawy drzew w pojemnikach narodziła się w Egipcie tysiące lat temu i stamtąd przeniesiona została do Chin. Z Chin bardzo szybko trafiła do Japonii gdzie została udoskonalona i ukształtowana.
Drzewko bonsai powstaje poprzez wieloletnie przycinanie i kształtowanie rośliny. Do wykonywanych czynności należy podchodzić z największą starannością i pietyzmem. Aby naprawdę pojąć sztukę kształtowania miniaturowych drzew koniecznie trzeba poznać najważniejsze założenia kultury azjatyckiej. Uprawa bonsai pozwala japończykom na okazanie zachwytu nad światem natury.
Jakość drzewka bonsai mierzona jest tym jak bardzo i wiernie miniatura oddaje i obrazuje prawdziwe drzewo w naturze. Powinno
ono mieć zwężający się pień i gałęzie dookoła niego. Poza tym roślina musi być harmonijnie skomponowana z pojemnikiem w którym rośnie. Pamiętajmy że najwspanialsze drzewka bonsai mają ponad sto lat! W ciągu wieków wykształciło się wiele różnych stylów bonsai. Obecnie jest to jeden z symboli Japonii.
Artykuł z serwisu http://www.ogrodnicza.a7a.pl/bonsai.php

 Drukuj artykuł

Nie jest to zwyczajna uprawa kwiatów. Jest to nowoczesne, mocno skomputeryzowane laboratorium, w którym dzięki zaawansowanej technologii pozyskano ponad 200 różnych zapachów. Technologia stosowana tutaj nazywana jest „Technologią Żywych Kwiatów”.
Polega ona na gromadzeniu cząsteczek zapachowych nie niszcząc przy tym rośliny.
W tym celu na kwiat nakładana jest szklana “bańka” posiadająca połączenie z filtrem, w którym gromadzą się cząstki zapachowe.
Następnie są one przenoszone dalej, do urządzenia zwanego “chromatografem gazowym”. Tutaj są badane.
Bombardowane elektronami rozpryskują się niczym kule na stole bilardowym. Te większe cząstki poruszają się wolniej od mniejszych, dzięki czemu można je oddzielić. Taka segregacja pozwala na dokładne określenie z jakich cząstek składa się zapach.
A jest ich wiele. Każdy kwiat “produkuje” od 60 do 100 głównych i około 200 mniejszych komponentów zapachowych! Znając już dokładnie wszystkie składniki zapachu można stworzyć jego wersję syntetycznej.
Technologia umożliwia pozyskiwanie zupełnie nowych zapachów dzięki właściwościom roślin. Kwiaty wytwarzają różne zapachy w zależności od etapu dojrzałości i czynników zewnętrznych, takich jak np. rodzaj gleby. Ciekawostką jest również pomysł na zamkniecie dwóch różnych kwiatów w jednej “bańce”. Kwiaty rosnące tak blisko produkują zupełnie nowy zapach.
Poznanie struktury aromatu kwiatowego dało możliwość syntetycznego wytworzenia zapachów tych kwiatów, z których nie da się wytłoczyć olejków eterycznych metodą tradycyjną (np. frezje)
Dzięki tej technologii można masowo produkować perfumy bez konieczności niszczenia kwiatów. Warto wspomnieć, że wykorzystując tradycyjne metody do pozyskania
jednego grama olejku (zapachu) trzeba zniszczyć aż 8 tysięcy róż.
Artykuł z serwisu http://www.forumkwiatowe.pl/viewtopic.php?t=373

 Drukuj artykuł

Bukieciarstwo znane jest od czasów prehistorycznych. Kompozycje kwiatowe były formą ofiary składanej bóstwu, pełniły funkcje ozdoby ludzkiego ciała, dekoracji wnętrz czy uświetniania uroczystości publicznych.
Bukieciarstwo silnie rozwinęło się w Azji (Chiny, Indie, Japonia, Indonezja), uzyskując tam rangę wyrafinowanej symbolicznej sztuki i wytwarzając wiele odmiennych stylów (np. style li-cahua, rikka, ikenobo, nageire, moribana i inne). Nawiązywało do tamtejszych religii i filozofii, a znaczenie miał zarówno dobór kwiatów (także pod względem ich symboliki) i ich kolorystyka, jak i dominujące w bukiecie linie kompozycyjne (które symbolizowały np. człowieka, ziemię, niebo) oraz jego ukształtowanie przestrzenne. Szczyt rozwoju osiągnęło w Japonii, gdzie sztuka układania kwiatów zwana jest ikebaną.
W bukieciarstwie średniowiecznej i nowożytnej Europy dominowała symbolika chrześcijańska (np. kąkol symbolizował grzesznych ludzi, kolce – pokutę i karę, koniczyna – Trójcę Św., lilia – czystość i dziewictwo, oset – surowość, palma – zwycięstwo, powój – miłość bliźniego i szczęście niebiańskie, rezeda – skromność, słonecznik – pobożność itp.). Od renesansu w
bukieciarstwie europejskim przybierał na sile pozbawiony symboliki kierunek dekoracyjny o estetyce analogicznej do ogólnych przemian stylistycznych (np. w XIX-XX w. bukiety wiktoriańskie, secesyjne czy układane z suchych kwiatów tzw. bukiety biedermeierowskie i makartowskie).
Pod wpływem datujących się od przełomu wieków XIX i XX wpływów japońskich, a także sztuki nowoczesnej zaczął wykształcać się w Europie i Ameryce wielopostaciowy styl ekspresjonistyczno-abstrakcyjny. Bukiety kwiatów były jednym z najczęstszych motywów
w sztuce, podejmowanym od starożytności. W malarstwie XVI-XVIII w. były samodzielnym tematem (np. A. Bosschaert, J. Brueghel starszy zwany Aksamitnym, J. Linard, A. van der Spelt, R. Ruysch).
W XIX i XX w. bukiety kwiatów malowali najwybitniejsi malarze, np. H. Makart, P. Cezanne, francuscy impresjoniści, H. Rousseau, V. van Gogh, H. Matisse, M. Chagall. Kwiaty były ulubionym tematem w malarstwie chińskim i japońskim.
Artykuł z serwisu http://portalwiedzy.onet.pl/83872,,,,bukieciarstwo,haslo.html

 Drukuj artykuł

Początkowo rośliny były przywożone przez podróżników i kupców z wypraw. Później zajęli się tym także przyrodnicy którzy organizowali specjalne wyprawy mające na celu przywiezienie nowych roślin. Od blisko dwustu lat źródłem roślin jest także świadoma hodowla roślin przez człowieka.
Niemalże każda strefa klimatyczna dostarczyła nam przeróżnych roślin. Znajomość, z której strefy klimatycznej pochodzi dana roślina może nam dać wiele cennych wskazówek jak daną roślinę uprawiać. Inne wymagania będą miały rośliny pochodzące z dżungli, stepu czy lasu strefy umiarkowanej.
Z lasów tropikalnych pochodzą między innymi storczyki, filodendrony czy anturia. Wspólną cechą tych roślin jest to że wymagają żyznych gleb, dużej wilgotności powietrza i nie lubią bezpośredniego światła słonecznego.
Zupełnie inne wymagania będą miały rośliny pochodzące ze stepów i sawann. Obszary te charakteryzują się zwykle krótka pora deszczową i dłuższą suchą. Mamy tu więc rośliny które zdolne są do szybkiej wegetacji i wydania nasion (rośliny jednoroczne) lub takie które porę suchą przeżywają dzięki organom przetrwalnikowym takim jak cebule lub bulwy. Mamy tutaj między innymi tulipany, astry czy dalie.
Najtrudniejsze warunki do życia stwarzają pustynie, na których opady są bardzo rzadkie. Rośliny te przystosowały się do gromadzenia w swych tkankach wody oraz do minimalizowania jej strat. Należą tutaj miedzy innymi rośliny gruboszowate i kaktusy.

Artykuł z serwisu http://www.ogrodnicza.a7a.pl/pochodzenie.php

 Drukuj artykuł